
başlangıcı çok güzeldi, dört yıl boyunca bitmesini hiç istemedim. ama bitti.
şimdi bakıyorum, sonların da güzel tarafları var. son bir ayım oldukça sıkıntılı geçmesine rağmen (türlü sebepten) şimdi iyiyim. şükrediyorum.
söyleyeceklerim çok birikmişti, en azından ben öyle zannediyordum. öyleydi ama aynı cesur civciv gibi “söyle” dediklerinde “unuttum” diyebilirim ben de :)
bu tez gerçekten sıkıntılı birşeymiş, benim gibi asıl kısmını yaza bırakınca özellikle. ama aynı bana söylenildiği gibi oldu, şimdi elime alıp şöyle bir karıştırdığımda gülüyorum, ben mi yazdım bunu diyorum, üşenmeden :)
yaz gelmiş, hava günlük güneşlikmiş, inşallah herşey güzel olacakmış…