Category Archives: Karalamalar

ıssızlığımın tam da ortasından bir selâm sana. kitap kokusu ülkesinden;  gülün şiirinden; bazen geçmek bilmeyen, bazen nasıl geçtiği bilinmeyen zamanın sesinden; çam kozalağı gibi kalbine “su” değince kapanan, açmak için güneşi bekleyen yürek köşesinden; sükût içre bir selâm. ele batan … Continue reading →

gece mi gözlerin? zindan kapısı, kalem yazısı, gönül sızısı kadar.. rengini kuyu diplerindeki soğuk taşlardan alan, yusuf’un gömleğinde iki kara leke mi? kızgın yüzünün savaş gölgeleri, -rüzgar değince bir dalganın ucundan su yüzüne- tebessüm ışığıyla aydınlanır da, kaybeder mi zifiri … Continue reading →

yazmaya başladım. çünkü asık suratlı düşlerim güneşin zorla kapadığı gözlerin arkasında kaldı.. karanlıkta. karanlığın mavi olduğunu düşünmüştüm. oysa renksizlik kuşağından bahsetmedi kimse bana. belki bilseydim mavi düşler kurmazdım. su üstünde. korkmazdım bu kadar. beni kendi aynasından gören, beni kendinden gören … Continue reading →